Tijdens de opbouw groeit het terrein iedere dag een beetje verder en overheerst vooral het gevoel van thuiskomen en verwachting. Tijdens de afbouw maakt dat langzaam plaats voor weemoed. In het warme avondzonnetje kijken we uit over een stoffig terrein dat steeds leger wordt. Een medewerker kijkt om zich heen en zegt zacht: “Ik kan niet geloven dat het er alweer op zit.”
Maanden voorbereiding
Ons doel is eigenlijk heel simpel: een onvergetelijk Nawaka neerzetten voor alle deelnemers. Achter die simpele gedachte gaan maanden van voorbereiding en ontzettend veel werk schuil. “We zijn hier al maanden mee bezig,” vertelt een medewerker.
Dat niet alles altijd vlekkeloos verloopt, hoort daar ook bij. Toch overheerst vooral het plezier van samen iets neerzetten. “De sfeer is deze keer heel relaxed, maar niet iedereen ziet hoeveel werk hierachter zit. Gelukkig zijn de meeste mensen heel blij om ons te zien.”
Samen krijgen we het voor elkaar
De medewerkers van het Medewerkerssubkamp verwoorden het misschien nog wel het mooist: “Sociale veiligheid begint bij waardering. We doen allemaal ons best.” Het blijft bijzonder hoeveel we met elkaar voor elkaar krijgen om tien dagen lang zo’n enorm kamp mogelijk te maken.
We hebben ontzettend veel gelachen, miljoenen stappen gezet, gezweet in de zon, duizenden ijsjes gegeten, heel wat pleisters geplakt en vooral ongelofelijk hard gewerkt. “Het was af en toe heel zwaar,” vertelt een medewerker. Met een groeiend slaaptekort, soms ook door onszelf veroorzaakt, maken we samen de laatste dagen af.
Trots op Nawaka
Aan het einde blijft vooral trots over. Trots op alles wat we samen hebben neergezet, op de herinneringen die we hebben helpen maken en op de duizenden scouts die met een glimlach naar huis gaan.
Een medewerker vat het gevoel misschien wel het beste samen: “We hebben een fantastisch kamp neergezet!”
Tekst: Kim Bouwman
Foto: Ingrid Weenk
